كه در تكذيب و تخطئه مدعيان دروغين نيابت از حضرت مىگرفتند و در معرض افكار عمومى قرار مىدادند « 1 » ، از طريق بروز كرامت‌ها ، حقانيّت خود را ثابت كرده با پشتوانه قوى به ستيز با فرصت طلبان برمىخاستند . آنان - بر اساس آنچه در منابع تاريخى و روايى آمده است - بدون آن كه آموزش ديده باشند به زبان‌هاى مختلف صحبت مىكردند ، از نيّت افراد خبر مىدادند ، زمان مرگ ديگران و حتّى خود را مىدانستند و « 2 » . . . . اين كرامت‌ها در راستاى رسالت الهى آنان و با عنايت خاص پيشواى بزرگوارشان در دست ايشان ظاهر مىشد و از نظر عقلى و نقلى هيچ مانعى ندارد . غيبت كبرى غيبت كبرى با درگذشت چهارمين نايب خاص حضرت مهدى ( عج ) آغاز شد . از سَمَرى در آخرين روزهاى عمرش خواستند تا جانشين خود را تعيين كند . وى گفت : « خداوند مشيّتى دارد كه انجام خواهد داد » آن گاه آخرين نامه‌اى را كه از ناحيه مقدس حضرت در اين زمينه رسيده بود براى حاضران خواند . امام در اين نامه ضمن اعلام قريب‌الوقوع بودن خبر مرگ سمرى از وى خواسته بود كسى را به جانشينى خويش برنگزيند ؛ زيرا زمان غيبت كامل فرا رسيده است ، « 3 » و بدين ترتيب غيبت كبرى آغاز شد و از آن تاريخ - نيمه شعبان ، سال 329 - تا زمانى كه موانع ظهور آن حضرت بر طرف نشود ادامه دارد .

--> ( 1 ) - ر . ك . كمال‌الدين و تمام النعمة ، ج 2 ، صص 489 . ( 2 ) - ر . ك . الغيبه ، صص 195 ، 199 ، 222 و 242 . ( 3 ) - براى آگاهى از متن توقيع رجوع كنيد به الغيبه ، ص 242 .